Eigenlijk zou ik elke dag willen schilderen alsof het de eerste keer in mijn leven is; onbevangen. Ja, ongeremd en zonder verwachting, alleen maar vanuit verlangen, vanuit een zekere drift, zonder hoofd, met alleen maar een hand en een hart en (vooruit) een oog. Dat ik nog niks weet, dat er niets hoeft te gebeuren, dat het me overkomt; iedere dag opnieuw, spontaan, stil of explosief, dat het er niet toe doet.
Aan de andere kant…het is ook wel handig dat door de ervaring, in de loop der jaren, ik iets begin te begrijpen over kleuren; over hoe ze elkaar kunnen versterken of bijten. Dat ik weet welke kwasten fijn zijn en welke verf goed. Dat ik snap hoe ik kleuren kan dempen, verzachten, vergrijzen; doorleefd, smaakvol op elkaar afgestemd.
Als ik zo om me heen kijk in dit atelier zijn er op dit moment wel heel veel stemmig vergrijsde, gedempte “verantwoorde” kleuren om me heen. Om somber van te worden…
Tijd voor kleur dus! Voor heldere kleuren, fris, knallend, met rare combinatie’s, zolang het maar van het doek spat. Maar nu komt het: ik blijk niets af te weten van frisse kleuren; welke roze meng ik met welke oranje? Oh jee, de rood maakt het er niet beter op! Ik wil zo’n “foute” harde groen, maar die blijk ik niet te hebben en het lukt al helemaal niet die zelf te maken. Ik sta versteld van mijn onervarenheid; ik moet nodig naar de verfzaak voor andere kleuren.
Mijn “blije” (lees: vrolijke-kleuren-schilderij) vordert maar langzaam.
En daarbij: mijn onervarenheid in fel kleurgebruik levert nu niet bepaald de gewenste onbevangenheid op! Daarentegen blijkt mijn schat aan ervaring in onzekerheid genoeg voedingsbodem te zijn om lekker door te bikkelen met al die gekke felle kleuren, maar wel…met een randje grijs. Mag ik?!