Eigenlijk zou ik elke dag willen schilderen alsof het de eerste keer in mijn leven is; onbevangen. Ja, ongeremd en zonder verwachting, alleen maar vanuit verlangen, vanuit een zekere drift, zonder hoofd, met alleen maar een hand en een hart en (vooruit) een oog. Dat ik nog niks weet, dat er niets hoeft te gebeuren, dat het me overkomt; iedere dag opnieuw, spontaan, stil of explosief, dat het er niet toe doet.
Aan de andere kant…het is ook wel handig dat door de ervaring, in de loop der jaren, ik iets begin te begrijpen over kleuren; over hoe ze elkaar kunnen versterken of bijten. Dat ik weet welke kwasten fijn zijn en welke verf goed. Dat ik snap hoe ik kleuren kan dempen, verzachten, vergrijzen; doorleefd, smaakvol op elkaar afgestemd.
Als ik zo om me heen kijk in dit atelier zijn er op dit moment wel heel veel stemmig vergrijsde, gedempte “verantwoorde” kleuren om me heen. Om somber van te worden…
Tijd voor kleur dus! Voor heldere kleuren, fris, knallend, met rare combinatie’s, zolang het maar van het doek spat. Maar nu komt het: ik blijk niets af te weten van frisse kleuren; welke roze meng ik met welke oranje? Oh jee, de rood maakt het er niet beter op! Ik wil zo’n “foute” harde groen, maar die blijk ik niet te hebben en het lukt al helemaal niet die zelf te maken. Ik sta versteld van mijn onervarenheid; ik moet nodig naar de verfzaak voor andere kleuren.
Mijn “blije” (lees: vrolijke-kleuren-schilderij) vordert maar langzaam.
En daarbij: mijn onervarenheid in fel kleurgebruik levert nu niet bepaald de gewenste onbevangenheid op! Daarentegen blijkt mijn schat aan ervaring in onzekerheid genoeg voedingsbodem te zijn om lekker door te bikkelen met al die gekke felle kleuren, maar wel…met een randje grijs. Mag ik?!

24 maart 2012 geef ik weer een schilderworkshop en er zijn nog een paar plaatsen vrij!
Kan je op 24 maart niet, maar wil je wel graag een workshop volgen? Als je je met een groep aanmeld kunnen we in overleg een datum afspreken. Voor vragen kun je me altijd mailen of bellen!

Leven van de kunst.
Voor iedereen die er een romantisch beeld bij heeft, ik help jullie uit de droom: het is alles behalve! Naast dat het gewoon heel hard werken is, is het ook confronterend, persoonlijk en ongrijpbaar ingewikkeld.
Natuurlijk kun je zeggen dat de uitingen van een kunstenaar onontkoombaar noodzakelijk zijn voor de persoon in kwestie; dat het-van-zelf-gaat, dat ie niet-anders-kan. Maar ook dat is maar ten dele waar. In ieder geval waar het deze Mus betreft, want er is namelijk ook nog zoiets als: er-moet-geld-verdiend-worden-want-de-hypotheek-moet-betaald en de kinderen-willen-eten (en meer nog dan dat).
In dit “block” bevind ik mij.
Ik raak helemaal geblokkeerd wanneer het gaat over: geld verdienen als de schilderijen niet meer als vanzelf de deur uit lijken te vliegen (wat meestal het geval was, maar nu de recessie maar blijft aanhouden niet meer zo gemakkelijk gaat).
Ik vrees de comfort-zone, ben bang mezelf te herhalen, waak voor het bedachte, het gemaakte.
Dus….: alles moet weer anders, nieuwer, oorspronkelijker.
Commercieel denken is uit den boze voor dit soort creatieve processen.
Er is de vakantie om de blik te verruimen; de tijd voor stille en (hopelijk op komst zijnde) nieuwe inzichten. Ik worstel mij door biografieën van Dali, Brood, Kahlo, Chagall en Lucebert, op zoek naar…ik weet het niet.
Ik train mijzelf in het “realistisch” natekenen van portretten, ik ga aan de slag met inkt, ecoline, krijt, stift om los te komen van het vertrouwde acryl. Ik maak lange wandelingen en probeer niet ieder minuutje van mijn tijd “efficiënt” op te vullen.
Ik zit in een impasse.
Ik denk, ik zit in een impasse.
Ik schilder.
Ik schilder de impasse.
Ik weet niet of ik beter schilder of anders of interessanter, maar mijn god, wat is het fijn om te schilderen als er geen belangen aan kleven, geen oordelen, geen prijskaartjes en zeker geen rekeningen die betaald moeten worden.
Ik doe of ik rijk ben en schilder de wereld voor mijzelf.

9 mei 2011

Soms lijk ik in niemandsland; dan zijn de opdrachten voltooid, is het werk voor de galerie geleverd en staat er een doek van twee-en-halve meter klaar dat schreeuwt: “alles kan, alles kan, maar wat ga jij kiezen, wat ga jij maken, welke richting ga jij op?!”
Voor straf laat ik het schreeuwend lege doek leeg. Ik blijf nog even in niemandsland, waar geen keuzes worden gemaakt en niets lijkt te hoeven gebeuren.
Ik droom mijzelf honderd schilderijen maar steek geen vinger uit.
Een leeg doek is ook zo heerlijk vol verwachting, is zo’n plek waar alles nog kan gaan gebeuren, waar geen fouten kunnen gemaakt, waar niets wordt afgekeurd, waar ik iedere keer van gedachte kan veranderen zonder dat het bepalend of desastreus is.
Ik maak omtrekkende bewegingen: werk aan kleine beelden, moet nodig telefoneren, lunchen of broeden op nieuwe plannen. En natuurlijk het altijd terugkerende thema:‘alles moet anders!’
Ik blader in boeken, zwerf langs de rivier op zoek naar oud ijzer, bekijk mijn schilderijen op zijn kop en beloof mijzelf een middagje zagen bij de eerstvolgende mooie dag.
Trots laat ik mijn vrienden het grote lege doek zien (wat een plannen!) en draai het vervolgens mijn rug toe: morgen!
Ik maak plannen: ik wil alles anders, beter, echter, ruwer. Ik kies een ander beroep: ontwerper,boerin, schrijver, fotograaf,architect, timmerman. Ik keer terug naar het doek. Ik wacht.
Pas als ik mij niet meer kan beheersen mag de eerste streep gezet! Morgen.

Het is begin januari 2011. Vandaag gewerkt aan teksten voor mijn nieuwe web-site; dat is wel wat confronterend. Ik ben tenslotte schilder geworden omdat ik de juiste woorden niet zomaar voor handen heb.

En hoewel er altijd wel tekst terug te vinden is in mijn beelden, vrees ik de leugen, de gemaaktheid, het bedachte, het mooier maken dan…

Het is koud in het atelier, ik vermoed een graad of 10. Onder de terrasverwarmers die ik her en der heb staan is het echter goed uit te houden; een plek om te schrijven.

Maar in dit atelier zijn genoeg uitvluchten te verzinnen; er moet tenslotte nog een bankje worden afgeschilderd, er liggen inmiddels zo’n 20 kleine doeken te schreeuwen om aandacht, de grote schilderijen zijn in de wacht gezet, het massieve blok hout van 40 × 40 × 40 cm zit in een “impasse”, en ik vind het te koud om buiten een nieuw blok te gaan schuren.

Oh ja, en dan is er nog zoiets huishoudelijks als: de afwas doen van een week koffie drinken en lunchen in het atelier, het maken van een nieuwe expo-plek voor kleine schilderijen (dit om niet bedolven te raken onder de stapels doeken en enigszins overzicht te houden over “werk in wording”!) en het oliën van alle planken die uitgestald liggen om straks tot bankjes verwerkt te worden.

Afleiding genoeg dus voor uitstel!